TAJSKA PODRÓŻ W GŁĄB SWEGO SERCA

Korzenie tajskiego masażu tkwią głęboko w starożytnych Indiach i wywodzą się ze wspólnej historycznej lini wraz z jogą i ajurwedą, a sięgającą wstecz do początków wedyjskiej filozofii jakieś pięć tysięcy lat temu. Wówczas to zostały objawione główne zasady systemu wedyjskiego przez świętych starożytnych Indii. Dzięki nim zostały stworzone podwaliny teorii stworzenia znane jako filozofia samkhja, która stała się fundamentem technik tamtejszej pracy z ciałem i umysłem.

[2/3h – 200/300 zł]

W trzecim wieku p.n.e., pod panowaniem cesarza Aszoki, joga i ajurweda przeżywała swój rozkwit. Był to legendarny hinduski wojownik, który odrzucił przemoc dla nauk Buddy i otworzył drogę rozpowszechnienia się buddyzmu na przestrzenie południowo-wschodniej Azji. Kiedy mnisi buddyjscy migrowali propagując nauki Buddy, nieśli ze sobą również wiedzę i praktyki jogi i medycyny ajurwedyjskiej. Wkrótce joga i ajurweda stała się podstawą praktyk leczniczych na Sri Lance, Tajlandii, Birmie.

Wciągu wieków ajurweda zasymilowała się z kulturą tajską, rozwijając się w znamienną medycynę ludową. Tradycyjny masaż tajski jest często wykorzystywany w połączeniu z ajurwedyjskimi ziołowymi łaźniami parowymi, gorącymi okładami i ziołowymi specyfikami. Wielu praktyków tradycyjnej medycyny tajskiej może obecnie nie nawiązywać swoich praktyk do ajurwedy, lecz związek jest oczywisty w praktyce i nomenklaturze.

Tradycyjny masaż tajski to holistyczna terapia obejmująca zarówno ciało fizyczne, energetyczne oraz psychiczne i emocjonalne. Jest oparty na idei pięciu ciał, którą znajdujemy w filozofii jogi. Ten wyjątkowy styl wywodzi się z tradycji buddyjskiej i opiera się na głównym przesłaniu – miłości i współczuciu. Stanowi jedną z czterech gałęzi tradycyjnej medycyny tajskiej, przynoszącej najskuteczniejsze rezultaty. Jest niezwykłą syntezą wielu technik – nacisku, refleksologii, pracy z liniami energetycznymi, oddechem, tamowania krwi, rozciągania. Aby wykorzystać efekty tych zabiegów – masażysta używa o wiele więcej części ciała w trakcie zabiegu niż inne terapie. Podczas sesji idą w ruch dłonie, kciuki, stopy, łokcie, przedramiona i kolana. Masowana osoba jest prowadzona przez różnorodną sesję pozycji w ustawieniach – na plecach, na boku, na brzuchu i siedząc. Zabiegi przeprowadzane są na macie, rozłożonej bezpośrednio na podłodze. Masaż ten jest tak odmiennym stylem, że czasami określa się go nie mianem masażu lecz „jogą dla leniwych” prowadzonej przez terapeutę przy biernym, zrelaksowanym stanie masowanego.

„Om Na Mo Jvako Maraphat-jo Poo-cha-ya”
„O doktorze Jiwaka Karphat, szanujemy i czcimy cię”

Za twórcę tej formy sztuki uważa się legendarnego lekarza z północnych Indii znanego jako Jivaka Kumar Bhaccha, współczesnego i leczącego Buddę Sakjamuniego oraz jego sangę, a także króla Magadha Bimbisary sprzed 2,500 lat. Choć nigdy nie wybrał się do Tajlandii, jego nauki legły u podstaw tradycji tajskiego masażu, podczas rozpowszechnianiu się tam buddyjskiej kultury indyjskiej. W wielu świątyniach Tajlandii poświęca się mu główne miejsce na ołtarzach i kapliczkach jako głównej i szanowanej postaci w tajskiej medycynie i tradycyjnych praktykach masażu. Do dziś tajscy terapeuci często rozpoczynają dzień pieśnią modlitewną ku czci Jivaki, aby otrzymać błogosławieństwo od jego uzdrawiającego ducha.

Tak jak inne azjatyckie techniki masażu jak shiatsu i refleksologia  – ta ajurwedyjska praca z ciałem jest formą terapii opartej na teorii przepływu energii wzdłuż lini energetycznych rozmieszczonych w ciele. Jest to fundamentalna teoria tego masażu, koncentrująca się bardziej na pracy z energią niż z ciałem fizycznym. Aby przywrócić w pełni równowagę w pięciu ciałach wykorzystuje się masaż całego ciała, traktując ciało fizyczne jako narzędzie do dotarcia do innych ciał. Terapeuta nie koncentruje się na strukturach anatomicznych czy zasadach fizjologii, a raczej na sieci kanałów energetycznych rozmieszczonych wzdłuż ciała. Nawet pozycje jogiczne stosuje się przede wszystkim ze względu na ich energetyczną efektywność, dodając ich przemożny potencjał rozwoju elastyczności i siły. Choć celem masażu jest ciało energetyczne, to przez pracę z praną dociera się do ciał podświadomości i pamięci, ułatwiając uwolnienie emocji. Uważa się, że perfekcyjne zrównoważenie energii może być osiągnięte przez rozciągnięcie kanałów energetycznych i mocny ale łagodny nacisk. Dzięki temu masaż tajski może być uważany za prawdziwie holistyczną terapię, która równoważy dysharmonie w każdym z ciał.

Tajski masaż poprawia krążenie, elastyczność, napięcie mięśniowe. Ta synteza akupresury i rozciągania jest szczególnie korzystna dla tych ze zesztywniałym karkiem, plecami, czy całym ciałem, obolałych, przemęczonych od nadmiaru pracy czy ćwiczeń fizycznych, lub cierpiących na artretyzm czy inne zaburzenia ograniczające zakres ruchów w stawach. Przez działanie na układ limfatyczny , przez pracę z głęboką tkanką i rozciąganiem można również odtruć ciało, podnosząc system odpornościowy i zapobiegać chorobom czy uszkodzeniom ciała, wspierając elastyczność i giętkość stawów i więzadeł. Jest doskonałym uzupełnieniem ćwiczeń fizycznych. Przynosi większą świadomość ciała, jest to intensywna i głęboka praca, szczególnie nastawiona na otwarcie ciała i stawów, co wiąże się z pracą z napięciami i tłumionymi emocjami.

http://www.dharma.org.pl